Nu vertel ik in het kort iets over de marmeren beelden die nagenoeg allemaal door de heilige Gregorius¹ zijn vernield of verminkt. Eén ervan zal ik vanwege het uitzonderlijke fraaie uiterlijk eerst behandelen.
Dit beeld is door de Romeinen aan Venus² gewijd in de pose waarin zij zich volgens de mythe naakt had laten zien aan Paris tijdens die inhoudsloze wedstrijd met Iuno en Pallas Athene. De scheidsrechter bekeek haar en zei roekeloos:
          Volgens mijn oordeel wint Venus het van de andere twee.³
Dit beeld uit Parisch marmer is voltooid met zo'n wonderlijk en onverklaarbaar vakmanschap dat het eerder een levend wezen lijkt dan een standbeeld. Haar gezicht is helemaal purper geverfd: ze lijkt inderdaad te blozen om haar naaktheid. Van dichtbij bekeken lijkt er bloed door haar lelieblanke gelaat te stromen. Drie keer voelde ik de dringende behoefte haar te bezoeken door haar wonderlijke gestalte en een magische aantrekkingskracht, hoewel het twee stadia⁴ van mijn verblijf was.
Op korte afstand daarvan staan marmeren paarden⁵, wonderlijk groot en kunstig vormgegeven. Men zegt dat zij wiskundigen uit vroeger tijd weergeven. De paarden zijn aan hen toegeschreven omdat zij een vlugge geest hebben.

1.    Gregorius I de Grote, paus van 590 tot 604. Terug.
2.    Venusbeelden zijn er in groten getale. De Capitolijnse musea herbergen de Esquilijnse Venus (komt in aanmerking) en de Capitolijnse (komt niet in aanmerking). Terug.
3.    Ovidius (43vChr-18naChr), Ars Amatoria I.248. Terug.
4.    Het woord stadium geeft meestal een afstand van 185 meter aan. Gezien de tegenwerping van Gregorius moet het hier toch wel een grotere afstand bedoeld zijn. Terug.
5.    De paarden, met de Dioscuren, op de Piazza del Quirinale.
Afbeelding uit Lafreri's Speculum.
Terug.