Iulianus van Aeclanum (bij Beneventum) (gestorven
ca. 454) was aanhanger van het
pelagianisme, dat
hij in geschriften verdedigde. Hij werd in 418 van
zijn zetel verdreven en bracht enige tijd door bij
Theodorus van Mopsueste en bij
Nestorius in Constantinopel.
Met Augustinus
raakte hij in een polemiek
verwikkeld, waardoor wij nog grote gedeelten
bezitten van I.' geschriften Ad Turbantium en Ad
Florum. Verder staan op zijn naam een drietal exegetische
werken: een commentaar op 3 kleine profeten
(ps.-Rufinus), op de psalmen en op Iob.
Lit. Uitgaven: MPL 21. G. Ascoli (Archivio glottologico
ital. 5, 1878, 8-610). A. Amelli (Spicilegium Casinense 3,
I, 1897, 333-417). - A. Vaccari, Un commento a Giobbe di
Giuliano di Eclano (Rome 1915). R. L Best, The Commentary
on the Psalms with Glosses in Old-Irish preserved in the
Ambrosian Library (London 1936). G. Bouwman, Des Julian
von Aeclanum Kommentar zu den Propheten Osee, Joel und
Amos: ein Beitrag zur Geschichte der Exegese (Analecta
Biblica 9; Rome 1958).
[Bartelink]