Harpocration (Ἁρποκρατίων), griekse grammaticus uit de 1e of 2e eeuw nC. Van Valerius H. is in twee versies, een langere en een kortere, een alfabetisch woordenboek Λέξεις τῶν δέκα ῥητόρων (Lexicon van de tien redenaars) bewaard gebleven, waarin hij uit oudere glossaria en commentaren (o.a. van Didymus, Dionysius van Halicarnassus, Aristophanes van Byzantium, Aristarchus en Eratosthenes ) en uit vele griekse auteurs belangrijk materiaal verzameld heeft ter verklaring van termen betreffende wetgeving, rechtspraak, topografie, godsdienstige en maatschappelijke gebruiken uit de 5e en 4e eeuw vC.
Verloren gegaan is een door H. samengestelde
bloemlezing van retorische pronkstukken.
Lit. Uitgaven: I. Bekker, H. et Moeris (Berlin 1833). W. Dindorf,
Harpocrationis Lexicon in decem oratores Atticos 1-2
(Oxford 1853). - H. Schultz (PRE 7, 2412-2416). GGL 2,
876v.
[Nuchelmans]