Secessio
Secessio, in de oudste geschiedenis van Rome
massale uittocht van de romeinse
plebs buiten het
stadsgebied. Zulk een uittocht stond gelijk met een
politieke staking. De overlevering vermeldt vijf secessiones,
waarvan
alleen de laatste als zeker historisch geldt.
Bij de eerste secessio trok het volk naar de Aventijn of,
volgens een andere overlevering,
de Mons Sacer; zij
vond haar oorzaak in de zware schuldenlast van de
plebejers en hun onderdrukking door de patriciërs.
Het optreden
van
Menenius Agrippa
en de instelling
van het
volkstribunaat deden het volk weer
terugkeren (494 vC). De tweede s. (449 vC) zou
veroorzaakt,zijn door het optreden van de
decemviri
legibus scribundis, die het volkstribunaat
opzij schoven, en geleid hebben tot hun val. De toen
uitgevaardigde leges
Valeriae Horatiae kwamen tegemoet
aan de wensen van de plebs. Weinig gestaafd
is de s. van 445 vC, die tot de
lex Canuleia
zou hebben geleid. Ook die van 342 vC zou
een latere constructie zijn.
Zeker historisch is echter de s. van 287
vC, waarbij
de plebs naar de Ianiculus trok. Zij werd beëindigd
toen
Quintus Hortensius door zijn
lex Hortensia de plebiscitis
een einde maakte aan de standenstrijd.
Lit. M. Fluss (PRE 2A, 974-976). S. Siber (PRE 21, 110-113
s.v. plebs). - R. M. Ogilvie, Commentary on Livy, Books
I-V (Oxford 1965, 309vv). [A. J. Janssen]