Secessio

Secessio, in de oudste geschiedenis van Rome massale uittocht van de romeinse plebs buiten het stadsgebied. Zulk een uittocht stond gelijk met een politieke staking. De overlevering vermeldt vijf secessiones, waarvan alleen de laatste als zeker historisch geldt. Bij de eerste secessio trok het volk naar de Aventijn of, volgens een andere overlevering, de Mons Sacer; zij vond haar oorzaak in de zware schuldenlast van de plebejers en hun onderdrukking door de patriciërs. Het optreden van Menenius Agrippa en de instelling van het volkstribunaat deden het volk weer terugkeren (494 vC). De tweede s. (449 vC) zou veroorzaakt,zijn door het optreden van de decemviri legibus scribundis, die het volkstribunaat opzij schoven, en geleid hebben tot hun val. De toen uitgevaardigde leges Valeriae Horatiae kwamen tegemoet aan de wensen van de plebs. Weinig gestaafd is de s. van 445 vC, die tot de lex Canuleia zou hebben geleid. Ook die van 342 vC zou een latere constructie zijn.
Zeker historisch is echter de s. van 287 vC, waarbij de plebs naar de Ianiculus trok. Zij werd beëindigd toen Quintus Hortensius door zijn lex Hortensia de plebiscitis een einde maakte aan de standenstrijd.

Lit. M. Fluss (PRE 2A, 974-976). S. Siber (PRE 21, 110-113 s.v. plebs). - R. M. Ogilvie, Commentary on Livy, Books I-V (Oxford 1965, 309vv). [A. J. Janssen]


Register