Amorieten (hebreeuws 'ĕmōrī), OTische benaming voor de gehele voor-israëlitische bevolking van Palestina (Gn 15,16; 48,22; Dt 1,7; Joz 5,1; 7,1 enz.) of voor een deel daarvan, wanneer de volken worden opgeteld, die door Israël bij de verovering van het land werden aangetroffen (Dt 7 ,1; Joz 3,10 enz.). In akkadische en sumerische teksten uit het 3e en 2e millennium verstaat men onder Amurru een algemene geografische benaming van het westen. In hethitische teksten van de 14e en 13e eeuw en in de Amarnabrieven is Amurru de naam van een natie, die zich bij de Libanon had gevormd en ca. 1200 bij het optreden der Zeevolken uit de historie verdwenen is. Als koningsnamen der A. worden in deze teksten genoemd: Abdi-Asjirta, Aziru en Dupi-Tesjub.
In assyrische teksten uit de 9e-7e eeuw wordt
onder Amurru in het algemeen geheel Palestina verstaan.
Het is niet duidelijk welk chronologisch verband
er bestaat tussen de benaming A. in het OT en
Amurru in de mesopotamische literatuur. Zie ook Martu.
Lit. Honigmann/Forrer/Ebeling (RLA I, 99-101). A. Jirku
(ib. 2, 362-367). - A. Alt, Völker und Staaten Syriens im
frühen Altertum (Kleine Schriften 3, München 1959, 35-37).
J. Lewy, Amurritica (Hebr. Un. Coll. Am. 32, 1961, 31-74). J.
Gelb, The Early History of the West Semitic Peoples (J. Cun.
St. 15, 1961, 27-47). J. C. L. Gibson, Observations on some
important Ethnic Terms in the Pentateuch (JNES 20, 1961,
217-238). K. M. Kenyon, Amorites and Canaanites (London
1966). [Beek]