Paignion (παίγνιον, 'speelgoed'), in de griekse literatuur benaming voor een gedicht of ander literair werk met een speels en schertsend karakter. De term werd het eerst gebruikt door Gorgias voor zijn Lofrede op Helena, die het voorbeeld was voor soortgelijke retorische kunststukjes, zoals Isocrates' Helena en Busiris. In de hellenistische tijd werden b.v. de satirische gedichten van Crates van Thebe, de bucolische poëzie van Theocritus en de luchtige werkjes van Philetas van Cos paignia genoemd.
Technopaignia pleegt men, in navolging van een
door Ausonius
(4e eeuw nC) gebezigde titel,
paignia te noemen die dienen om de virtuositeit van
de dichter te bewijzen, gewoonlijk doordat versregels
van verschillende lengte zo geordend worden
dat ze grafisch samen een of ander voorwerp uitbeelden.
Hiertoe behoren o.a. De syrinx van Theocritus,
Het ei, De vleugels en De bijl van
Simmias
van Rhodus en Het altaar van Dosiadas,
en in het latijn de carmina figurata van Optatianus.
Lit. A. von Blumenthal (PRE 18, 2396-2398). [Nuchelmans]