Praefatio, liturgische christelijke term, waarmee het
gebed wordt aangeduid dat het hoofddeel van de
eucharistische dienst
volgens de latijnse liturgie inleidt,
beginnend met het Sursum corda en eindigend
met het Sanctus. De p. bevat voornamelijk een lofzang
op de Schepper in vereniging met de verering
door de engelen. In het oudste bestaande romeinse
sacramentarium, het Leonianum, vindt men een afzonderlijke
p. voor iedere mis, in het Gelasianum
vindt men er 54, in het Gregorianum is het aantal
beperkt tot 10. In de romeinse ritus kent men een
aantal verschillende praefationes voor hoge feesten
en de daarbij aansluitende tijd.
Lit. H, Leclercq (DAL 14, 1704-1716). - F. J. Dölger, P. und
Actio (in Sol salutis, Münster 1920, 219-228). J. A. Jungmann,
P. und stiller Kanon (in Gewordene Liturgie, Innsbruck 1941,
62-68). C. Mohrmann, Sur l'histoire de praefari - praefatio
(VC 7, 1953, 1-15). E. Dekkers, Προφητεία - praefatio (in
Mélanges offerts à Mademoiselle Christine Mohrmann,
Utrecht/Anvers 1963, 190-195).
[Bartelink]