Presbyter (πρεσβύτερος), oudchristelijke technische
term voor 'priester'. In de vroegste tijd van het
christendom was er tussen de termen episcopus
en p. dikwijls geen betekenisonderscheid aanwezig,
zoals men uit het gebruik in verschillende brieven
van het NT kan opmaken (vgl. ook Hieronymus,
Epistula 146, 1: eundem esse episcopum atque presbyterum).
Nadat in het midden van de 2e eeuw het
monarchisch episcopaat zich had doorgezet, stond
de p. hierarchisch onder de episcopus, door wie hij
gewijd werd. In oude latijnse vertalingen van christelijke
teksten heeft p. soms de algemene betekenis
'oude man', in de Vulgaat worden met presbyteri
ook de 'oudsten bij de Joden' aangeduid (bv. Jdt
8,9).
Lit. zie Episcopus.