Sergius


Sergius, naam van een patricische romeinse gens, die haar naam aan de tribus Sergia gegeven heeft. Naast Lucius Sergius Catilina verdienen vermelding:

(1) Sergius Paulus, proconsul van Cyprus tijdens de prediking aldaar van Paulus en Barnabas (Hand 13, 6-12). Ondanks tegenwerking van de joodse tovenaar Elymas zou hij zich tot het christendom bekeerd hebben ('hij nam het geloof aan, diep getroffen door de leer des Heren'). Men is er nog niet in geslaagd deze S. met zekerheid uit profane bronnen te identificeren. Plinius maior vermeldt in zijn Naturalis historia in 2,90, 97 en 112 een S. als bron, en 18, 12, 57 een S. Plautus en/of S. Paulus. In CIL 6, 3 1545 wordt een proconsul Lucius S. Paulus genoemd als curator riparum, maar deze inscriptie is niet gedateerd. Hetzelfde geldt van een door Ramsay in Antiochië van Pisidië gevonden inscriptie van een Lucius S. Paullus, zoon van een gelijknamige vader. Wel gedateerd is een te Soli op Cyprus gevonden inscriptie op een gedenksteen die een proconsul Paulus vermeldt (Inscriptiones Graecae ad res Romanas pertinentes 3, Paris 1906, nr. 930; ingrijpend gecorrigeerde tekst door T.B. Mitford, ABS 42, 1946, 201); de datering laat echter ruimte voor verschillende interpretaties.



Lit. E. Groag (PRE 2A, 1715-1718). - W. M. Ramsay, The Bearing of Recent Discovery om the Trustworthiness of the NT (London 1915) 150. D. Plooy, De chronologie van het leven van Paulus (Leiden 1918) 21-26. G. Kchnscherper, Der Apostel Paulus als römischer Bürger (Studia Evangelica 2, Berlin 1964, 411-440). [Bouwman/Nuchelmans]



(2) Sergius, laatromeinse grammaticus, op wiens naam een werk met de titel Explanationes in Artem Donati en enkele kleinere tractaten staan. Met de naam S. wordt in sommige handschriften de bekende Vergilius-commentator Servius aangeduid. Het is dus niet uitgesloten dat ook het omgekeerde het geval is geweest.



Lit. Uitg. H. Keil, Grammatici Latini 4 (Leipzig 1864 = Hildesheim 1961) 475-565.



Keizers Rome Lijst van Namen