Praxagoras (Πραξαγόρας) van Cos, beroemde griekse arts uit de tweede helft van de 4e eeuw vC. Zijn geschriften, waarvan slechts enkele fragmenten bewaard zijn gebleven, handelen zowel over de theoretische als over de klinische geneeskunde. De anatomie van P. bleef gebrekkig omdat hij zich moest beperken tot sectie op dieren en toevallige observaties; enerzijds ontdekte hij de relatie tussen de hersenen en de wervelkolom en die van de hartslag met het kloppen der slagaders, anderzijds nam hij aan dat de aderen geleidelijk dunner worden en tenslotte overgaan in zenuwen. In de fysiologie verving hij de vier traditionele lichaamssappen (bloed, slijm, gele en zwarte gal) door elf lichaamsvochten. Op het gebied van de klinische geneeskunde genoten zijn leerboeken over aetiologie, symptomenleer en therapie groot gezag, maar over de inhoud is vrijwel niets bekend.
De hoofdbetekenis van P. schijnt gelegen te hebben
in zijn onderwijs, dat waarschijnlijk een brug sloeg
tussen de tradities van de hippocratische school
en de modernere opvattingen die in de 3e eeuw vC
doorbraken in het werk van Praxagoras' leerling
Herophilus en
Erasistratus.
Lit. Fragmenten in F. Steckerl, The Fragments of P. and His
School (Leiden 1958). - K. Bardong (PRE 22, 1735-1743). E.
D. Baumann, P. of Kos (Janus 41, 1937, 167-185).
[Nuchelmans]