Faustus, naam van twee oudchristelijke figuren.
(1) Faustus van Mileve (-is), bekend aanhanger van het
manichaeïsme (einde 4e eeuw). Te Rome maakte hij
naam als redenaar. In 383 bezocht hij Carthago
waar hij Augustinus,
die zich bij de Manichaeërs
had aangesloten, onder zijn gehoor had. Augustinus
was door F.' optreden zeer teleurgesteld. Later bestreed
hij hem in zijn Contra Faustum Manichaeum
(ca. 400).
Lit. L. Rougier, La critique biblique dans l'antiquité: Marcion
et Fauste de Milève (Paris 1958). [Bartelink]
(2) Faustus van Riez, kerkelijk schrijver (ca. 408-na 490).
Waarschijnlijk was hij van britse of bretonse afkomst.
Ca. 433 werd hij abt van het klooster Lerinum,
ca. 458 bischop van Riez (Rhegium) in de
Provence. Hij bestreed het
arianisme en was evenals
Cassianus aanhanger van het semipelagianisme.
Van 477-485 was hij verbannen door de ariaanse
koning van de Westgothen Eurich. Hij schreef 2
boeken De spiritu sancto (tegen het
macedonianisme)
en 2 boeken De gratia Dei (tegen de door de
synode van Arles in 473 veroordeelde gallische
priester Lucidus die de strenge genadeleer van
Augustinus verdedigde), verder 10 brieven en een
aantal preken. F. leerde dat het initiatief van de
mens aan Gods genade voorafgaat. Hij zag de genade
slechts als een uitwendige genade.
Lit. Uitgave: A. Engelbrecht, CSEL 21 (1891). - P. Viard
(DSp 5, 113-118). - A. G. Elg, In Faustum Riensem studia
(Uppsala 1937). G. Weigel, F. of Riez (Philadelphia 1938).
E. Griffe, Les sermons de Fauste de Riez (Bull. de litt. ecclésiastique
61, 1960, 27-38). [Bartelink]