Styx
Styx (ἥ Στύξ of
Στυγὸς ὕδωρ, 'water van ijzige gruwel')
indrukwekkende bergrivier met waterval in
Noord-Arcadië en Achaia, zijrivier van de Crathis,
die op haar beurt uitmondt in de Golf van Corinthe.
Het water is ijskoud en bitter;
Alexander de
Grote zou door water van de S. vergiftigd zijn. In
de mythologie is S. de oudste van de ruim 3000
dochters van Oceanus
en Tethys, met wonderwerkende
kracht: Achilles wordt door zijn moeder in
de S. gedompeld om onkwetsbaar te zijn; als bondgenote
van Zeus in diens
strijd tegen de Titanen,
wordt zij degene bij wie de goden zweren en die de
meineed bestraft. In godsdiensthistorisch opzicht
typeert de S., als een van de negen hellestromen, bepaalde
aspecten van de gruwzame onderwereld:
ijzige koude, donderend geraas, zwarte bedding, ondrinkbaar.
Haar infernaal karakter alsmede haar
functie bij de eed stoelen op reële hydrografische
resp. historische gegevens (de Arcadiërs zwoeren
bij de S.). Op deze lecyth staat Charon (links) in zijn bootje
aan de oever van de Styx (met riet) te wachten op een dode (rechts)
(420 vC, Museum of Art, Rhode Island School of Design)
Lit. O. Waser (Roscher 4, 1566-1579). F. Bölte/E. Bethe
(PRE 4A, 457-465). G. Saletti (EAA 7, 499). - P. Fossing,
Acheron og S. (Festschrift F. Poulsen, Kopenhagen 1941, 4148).
G. Sanders, Bijdrage tot de studie der Latijnse metrische
grafschriften (Brussel 1960) 225-230. [G. Sanders]
