Epiphanius (Ἐπίφανιος) van Salamis, heilige, kerkvader, geboren ca. 315 nC in Eleutheropolis in Palestina (tussen Jeruzalem en Asdod) als zoon van christelijke ouders. E. legde zich in zijn jeugd toe op de talen: Hieronymus noemde hem πεντάγλωττος, omdat hij vijf talen kende: Grieks, Syrisch, Hebreeuws, Koptisch en een beetje Latijn. Hij werd al vroeg ascetisch en stichtte op 20-jarige leeftijd na een bezoek aan Egypte in zijn vaderland Judaea een klooster, dat hij 30 jaar bestuurde, totdat hij in 367 door de bisschoppen van Cyprus tot bisschop van Constantia (= Salamis) en metropoliet van Cyprus werd gekozen. In 374 probeerde hij te bemiddelen tussen de kerkpartijen in Antiochië. Hij hoorde tot de orthodoxe richting en bestreed ketterijen: hij nam in 382 deel aan een romeinse synode, samen met Hieronymus verzette hij zich tegen de werken van Origenes en kwam in 390 in conflict met Johannes van Jeruzalem. Na bemiddeling door Theophilus, de bisschop van Alexandrië, verzoenden zij zich met elkaar. In het voorjaar van 396 keerde hij naar Cyprus terug en stierf na een korte inmenging in de strijd om Johannes Chrysostomus in 403 in Constantinopel of tijdens zijn terugkeer naar Cyprus.
E. schreef naast enkele brieven, die slechts fragmentarisch bewaard zijn,
een samenvatting van de kerkelijke dogmatiek onder de titel
Ἀγκυρωτός ('verankerde'). Als hoofdwerk gold
de Πανάριον ('medicijnkist') of
Αἱρέσεις ('ketterijen'),
waarin hij de genezing biedt door de ketterijen, Griekse filosofen en
Joodse secten te beschrijven. Daarnaast schreef hij een bijbelse
encyclopedie (in het Grieks en Syrisch bewaard)
(Περὶ μέτρων καὶ σταθμῶν ('over maten
en gewichten') waarin hij de vertalingen van het OT behandelt en spreekt
over bijbelse maten en gewichten en over de geografie van Palestina.